Emo

Temu komu wydaje się, że styl Emo to jedynie stany depresyjne i swego rodzaju melodramatyczne postawy i „wystąpienia” jest w błędzie. Otóż styl Emo to również charakterystyczna dla tej subkultury filozofia.

Światopogląd Emo jest dość łatwy do zrozumienia. Dominuje w nim co prawda smutek i „czarne widzenie świata” ale to nie wszystko. Filozofię Emo można określić jako filozofię z pogranicza. Łączy ona w sobie dwa różne elementy. Po pierwsze jest to reakcja na królujący konsumpcjonizm oraz na świat pełen agresji i przemocy pod różnymi postaciami. W filozofii Emo liczy się przede wszystkim zerwanie z konsumpcjonizmem, krytyka agresji i nienawiści. Jest to także bunt przeciwko dwulicowości i powierzchowności. Filozofia ta wyraża się też poprzez szalenie krytyczne podejście do świata i ludzi. dodatkowe elementy opisujące ten światopogląd to również wegetarianizm, abstynencja od alkoholu i narkotyków, nieużywanie przemocy. Z drugiej zaś strony – jak ustalono – filozofia Emo opiera się na XIX-wiecznej filozofii romantycznej. Z niej Emo przejęli indywidualizm, akcentowanie emocji i uczuć, werteryzm, nastawienie na przeżycia wewnętrzne.

Światopogląd ten wyrażany jest na wiele różnych sposobów. Głównie jednak poprzez strój Emo oraz przez sposób uczesania i umalowania. Nie są to stroje wyzywające ani krzykliwe. Charakteryzuje je raczej skromność, schludność i swego rodzaju prostota. Uczesanie Emo oraz makijaż także wyrażają te same odczucia. Są one szalenie starannie wykonane. Fryzury charakteryzuje ogromna dbałość. Nie doszukamy się w nich ani krzykliwości ani luźnego stylu jaki demonstruje przeciętny nastolatek.